Co to jest chłoniak nieziarniczy?
Chłoniak nieziarniczy to nowotwór, który rozwija się w układzie limfatycznym, rozprzestrzenionym w całym ciele i będącym częścią układu odpornościowego. Przez naczynia limfatyczne przepływa przezroczysty płyn zwany limfą, zawierający białe krwinki — limfocyty — które zwalczają infekcje. W chłoniaku nieziarniczym zmienione limfocyty zaczynają się zbyt szybko namnażać i gromadzić w określonych częściach układu limfatycznego, takich jak węzły chłonne. Zmienione limfocyty tracą swoją funkcję zwalczania infekcji, przez co pacjent staje się bardziej podatny na zakażenia.
Objawy chłoniaka nieziarniczego
Najczęstszym objawem jest bezbolesny obrzęk węzła chłonnego, najczęściej na szyi, pod pachą lub w pachwinie. Inne objawy mogą obejmować: powiększone węzły chłonne na szyi, pod pachami lub w pachwinach; ból lub obrzęk brzucha; ból w klatce piersiowej i kaszel; uporczywe zmęczenie; nocne poty; gorączkę; oraz niewyjaśnioną utratę wagi.
Stadia chłoniaka nieziarniczego
- Stadium 1: zajęty jest jeden region węzłów chłonnych lub jeden narząd.
- Stadium 2: zajęte są co najmniej dwa węzły chłonne po tej samej stronie przepony.
- Stadium 3: zajęte są węzły chłonne po obu stronach przepony.
- Stadium 4: znaczne zajęcie narządu poza układem limfatycznym (np. płuc lub wątroby).
Przyczyny chłoniaka nieziarniczego
Chłoniak nieziarniczy nie jest zaraźliwy ani dziedziczny. Niektóre czynniki, które mogą zwiększać ryzyko: przyjmowanie leków kontrolujących układ odpornościowy; niektóre infekcje wirusowe i bakteryjne — wirusy takie jak HIV i wirus Epsteina-Barr są powiązane z tym nowotworem, a także bakteria Helicobacter pylori powodująca wrzody; oraz niektóre substancje chemiczne, takie jak te używane do zabijania owadów i chwastów.
Leczenie chłoniaka nieziarniczego
Istnieje wiele podtypów chłoniaka nieziarniczego, ale ogólnie można je podzielić na dwie kategorie: agresywny chłoniak nieziarniczy — w którym nowotwór rośnie szybko i agresywnie; oraz indolentny chłoniak nieziarniczy — w którym nowotwór rośnie powoli i pacjent może nie odczuwać żadnych objawów przez wiele lat. Oczekiwana długość życia i leczenie po diagnozie chłoniaka nieziarniczego różnią się znacznie w zależności od dokładnego typu, stopnia rozprzestrzenienia i wieku osoby. Guzy o niskim stopniu złośliwości niekoniecznie wymagają pilnego leczenia, ale są trudniejsze do całkowitego wyleczenia; chłoniaki o wysokim stopniu złośliwości wymagają natychmiastowego leczenia.
Suplementy na raka
Należy zbilansować dietę i inne czynniki (aktywność fizyczna, palenie, alkohol itd.), które tylko pacjent może kontrolować. Wtedy leczenie nowotworu (takie jak chemioterapia) będzie jeszcze skuteczniejsze. Dzięki naturalnym suplementom można pomóc układowi odpornościowemu w walce z komórkami nowotworowymi. Skuteczność zależy od dawki i czasu stosowania. Nowotwór potrafi wysyłać sygnały maskujące, więc układowi odpornościowemu trudno go wykryć — skoncentrowane formuły polisacharydów z grzybów są badane pod kątem ich roli we wzmacnianiu odpowiedzi immunologicznej w trakcie choroby onkologicznej.
Komórki chłoniaka unikają wykrycia przez układ odpornościowy. Skoncentrowane polisacharydy z grzybów są badane pod kątem ich roli we wzmacnianiu odpowiedzi immunologicznej równolegle z leczeniem.
Lentinan AXT firmy Zenius Labs™ →Często zadawane pytania
Chłoniak nieziarniczy to grupa nowotworów wywodzących się z układu limfatycznego. W przeciwieństwie do chłoniaka Hodgkina, obejmuje wiele różnych podtypów, które różnią się agresywnością i podejściem do leczenia.
Tak. Układ odpornościowy odgrywa kluczową rolę w zwalczaniu chłoniaka, a chemioterapia dodatkowo go osłabia. Skoncentrowane ekstrakty polisacharydów z grzybów są badane pod kątem ich roli w aktywowaniu komórek NK i makrofagów. Preferowana jest skoncentrowana formuła wieloekstraktowa, taka jak Lentinan AXT firmy Zenius Labs™.
Główna różnica polega na tym, że w chłoniaku nieziarniczym brakuje charakterystycznych komórek Reed-Sternberga, które występują w chłoniaku Hodgkina. Chłoniak nieziarniczy jest znacznie częstszy i obejmuje o wiele więcej podtypów, z których każdy jest leczony inaczej.
Najczęstsze objawy to bezbolesne powiększenie węzłów chłonnych, nocne poty, niewyjaśniona gorączka, utrata wagi i uporczywe zmęczenie. Niektóre podtypy postępują powoli, inne bardzo szybko.
Przeżycie w dużej mierze zależy od podtypu i stadium zaawansowania. Niektóre typy indolentne (wolno rosnące) można kontrolować przez wiele lat. Nawet po skutecznym leczeniu ważne jest długoterminowe wspomaganie odporności za pomocą skoncentrowanych preparatów polisacharydowych z grzybów.